Scholing voor de jongerenwerker, wat beveel jij aan.

Ik weet dat er voor het worden van een jongerenwerker meer nodig is dat een basis opleiding social-work. Een goede basis is het wel maar de gereedschapskoffer mag altijd aangevuld worden.

Er zijn cursussen op het gebied van;

  • Ambulant jongerenwerk
  • Jongeren coaching
  • jongerenwerk ” nieuwe stijl”

Maar ja. wat zijn nu echt de essentiële cursussen? wat is voor jou nu echt “de” cursus waarvan je vind dat deze gevolgd moten zien,

Met deze lijst, waarvan ik hoop dat deze lang is zal ik werken aan een overzicht voor leuke cursussen die je kan doen. Lekker centraal te vinden op de site.

Ik zie graag reacties tegemoet, zowel op de website als op de verschillende sociale media platforms. Ik zal natuurlijk ook mijn eigen aanbevelingen benoemen in deze lijst

De ervaringsdeskundige als jongerenwerker , hoe zet jij jou eigen ervaringen in?

Met een knipoog schrijf ik vandaag dit stuk. Het is een trend om ervaringsdeskundige in te zetten binnen diverse delen van de zorg en welzijn. Want de ervaringsdeskundige weet beter dan de hulpverlener (zonder eigen ervaringen)  hoe hij kan aansluiten en wat er omgaat bij de persoon en kan daarin “behandelingen” voorspoediger laten lopen. Projecten van ervaringsdeskundige krijgen veel lof, en worden gezien als waardevolle aanvulling.

Als jongerenwerker ben je ook altijd ervaringsdeskundige alleen loop je er niet mee te koop. Iedereen is eigenlijk ervaringsdeskundige maar is dat vaak  “vergeten”

Neem die altijd makkelijke overlast, als ik bewoners spreek over overlast in de buurt heb je altijd 2 kampen. 1 kamp dat vind dat alle kinderen om 19.00 uur thuis moeten zitten en huiswerk maken en 1 kamp dat schoorvoetend toegeeft dat buiten hangen eigenlijk wel heel normaal is omdat ze het zelf ook altijd deden. De bewoners met deze ervaringen zijn veel beter in staat deze groep te bezoeken en te benaderen omdat er begrip is voor de jongeren die hangen op de plek. Omdat ze zelf ervaringen hebben projecteren ze hun frustratie op een betere manier die aansluit bij de jongeren.

Ook zijn veel van de jongerenwerkers ervaringsdeskundige maar lopen er naar de buitenwereld niet mee te koop (in aansluiting naar jongeren kan dit makkelijker worden ingezet). Maar wat als we deze kracht eens zouden inzetten. Wat als we nu eens duidlelijk zouden maken dat er heel veel ervaringsdeskundigheid zit juist in de groep werkers die jongerenwerkers zijn,  ervaringen versterkt met een opleiding en in het werk verder ontwikkelde skills.  Juist deze combinatie maakt de jongerenwerker, die persoon die kan aansluiten bij jongeren waar vele andere personen het niet voor elkaar kregen.

Hoe zet jij jou eigen ervaringen in?

(De waarde van ervaringsdeskundige wil ik niet onderuit halen, mensen met ervaring omdat ze zelf het geen hebben mee gemaakt, zijn een belangrijke schakel in het totaal, ik werd er op gewezen dat bovenstaand stuk ook negatief kan worden  gelezen, en de waarde kleiner zou maken. Zo is het niet bedoeld, het is juist belangrijk als je met jongeren werk je eigen ervaringen in te zetten, welke dat ook zijn het gaat om echtheid en om werken vanuit je hart, Ik neem dit soort feedback graag mee! ) 

Jongerenwerk en zorg, misschien meer hand in hand organiseren?

Ik schrijf wel eens vaker over het jongerenwerk, en lees ook veel van anderen.  Het mooie vak jongerenwerk zie ik veranderen in een brij van diensten voor jongeren gericht op zorg en preventie. Eerder gaf ik al aan dat er advies bureaus zijn die de gemeentes advies geven over de inzet van het jongerenwerk en daarmee de welzijnsfactor van jongerenwerk al hebben omschreven als zorgfactor. Daar maak ik me nu echt zorgen om.
Bijeenkomsten die worden georganiseerd gaan over de waarde van jongerenwerk, en de kostendrukkende factoren die daarbij van toepassing zijn.  “jongerenwerk voorkomt zorg” staat natuurlijk super mooi, en een gemiddelde ambtenaar leest koste drukken, geld besparen. Maar is zorg en jongerenwerk überhaupt wel in 1 zin te gebruiken. Jongerenwerk is geen Zorg en moet dit ook nooit worden.  Maar hoe maak je de waarde zichtbaar, die deze beroepsgroep dan heeft, we bedenken allerlei manieren in verantwoording om het mogelijk te maken om de soft-skill aanpak zichtbaar te maken in cijfers, prestaties en effecten. De meetbaarheid van jongeren in de pubertijd is toch lastig gedrag van nu kan morgen veranderen en het blijft situationeel gedrag is vaak een verstoorde context.  Iedere jongerenwerker is echt wel van mening dat het werk dat ze doen zorg voorkomt in de toekomst.

Ik denk ook dat heel veel zorgmedewerkers vinden dat activiteiten die het jongerenwerk doet bijdragen aan het voorkomen van situaties waarin zorg nodig is. Maar beseffen ook dat zorg een vast onderdeel is van het totaal aanbod dat nodig is. Daarin kan zorg niet zonder jongerenwerk, en jongerenwerk ook zeker niet zonder de zorg.

Hoe kijken jullie naar de verbinding tussen zorg en jongerenwerk.?

 

Wie was voor jou inspirator in het jongerenwerk?

Beste allemaal,
In het jongerenwerk ben ik gegroeid door het investeren in mijn kennis, school, een boekje, een schrijven, een cursus of een kennis dag. Allemaal manieren van kennis vergaring gekoppeld aan personen die van betekenis zijn voor mij en het jongerenwerk. We hebben allemaal wel een paar personen die voor ons van betekenis zijn geweest in het vak of nog steeds zijn.
Ik ben wijzer geworden van o.a. Paulien (mijn docent SCW en oud jongerenwerker) Jan Schellekens. Later Frank van Strijen en Jaap Noorda. Omdat het natuurlijk echt niet zo kan zijn dat dit de enige mensen zijn die het vak beïnvloeden aan jullie de vraag: Wie was voor jou inspirator in het jongerenwerk?

 

Laat een reactie achter!. Ik ben benieuwd naar de namen die gaan komen!

Heeft jongerenwerk nog wel toekomt?

Soms vraag ik me wel eens af of het vak jongenwerk niet zal verdwijnen en zal opgaan in de zorg. In de pogingen bezuinigingen op te vangen zie ik dat er veel meer ruimte komt voor zorg. Door de werkers die eerst welzijn uitvoerde in te zetten op de zorgtaken en daarmee diverse problemen oplost die de transities hebben opgeworpen.

Jongerenwerk krijgt opdrachten om de zorgkosten te drukken. Leefbaarheid te verbeteren en verbindingen te leggen tussen jong en oud.

Ondertussen zijn veel welzijnswerkers verdwenen en/of opgegaan in “sociale teams” waar de zorg toegang wordt geregeld. Waar opbouwwerkers in het verleden de samenleving dienden dient deze nu in diverse gevallen de gemeente en het beleid. Voor jongerenwerk zie ik het zelfde gebeurden, de gemeente gaat bepalen wat het jongerenwerk zou moeten doen. Vaak gebaseerd op de visie van een ambtenaar die gebonden is aan doelen en bezuinigingen moet doorvoeren.

De aanpak van moeilijke groepen door het inzetten van de juiste zorg is niet per definitie de oplossing van problemen. Veel jongeren zitten niet te wachten op zorg. Maar willen opgroeien.  Waar ik met verschilllende jongeren nog gewoon een gesprek kan voeren, weet ik dat zij deze gesprekken niet voeren met de zorgverlening, de reclassering of de politie. Waar ik gedrag bespreekbaar maak in plaats van afkeur, boek ik resultaten in verandering van gedrag. Dit zal een verlener van zorg nog jaren kosten om deze relatie te ontwikkelen. En toch zie ik ons straks helaas ook opgaan in de zorg…

Wat is jullie idee?

Jongerenwerk netwerk

Hoi, je bent op de site jongerenwerk.net beland. Een website die al wel lang bestaat maar nog niet zijn potentie heeft behaald.

Mijn ambitie is om een website voor het jongerenwerk op te zetten, en daarmee jongerenwerk netwerk vorm te geven. Echter kan ik dat niet alleen en zal samenwerking aan gaan met verschillende mensen. Als eerste stap zoek ik jongerenwerkers die iets willen vertellen over hun werk in de vorm van een blog.
maandelijks een stukje willen bijdrage aan de site met een verhaal over eigen beleving, struggles van het vak, maar ook de mooie belevingen die we mee maken.

Lijkt je dat leuk, meld je dan aan en ik zorg dat je toegang krijgt.
Uiteraard zal ik ook de tijd moeten maken om meer te schrijven over de zaken die voor mij het vak zo mooi maken.

Jongerenwerker, je zou wel gek moeten zijn.

In het vorige artikel schreef ik al over de positie van jongerenwerk naar aanleiding 11 tips,  maar ga in dit artikel nog wat verder. Daar zit een rede achter.

Een adviesbureau schrijft over jongerenwerk:

De gemeente is verantwoordelijk voor de zorg voor de jeugd. De Jeugdwet biedt kansen om effectief te werken aan preventie en de inzet van zwaardere hulp te voorkomen. Jongerenwerkers kunnen hierin een belangrijke bijdrage leveren.

Inzet jongerenwerkers

Jongerenwerkers zijn de ogen en oren in de wijk, kunnen kleine problemen klein houden en zo nodig snel schakelen naar voorzieningen. Deze professionals kunnen deel uitmaken van een bredere aanpak zonder dat hun specifieke deskundigheid en kennis verwatert in een generalistische aanpak.

Even in het kort: We kunnen kleine problemen klein houden, effectief preventie inzetten en zwaardere hulp voorkomen.

Een opdracht omschrijving die ik inhoudelijk kan volgen met mijn creatieve geest: Jongerenwerk kan jongeren helpen bij het ontstaan van problemen, zorgen dat jongeren informatie krijgen die ze op andere plekken niet snel krijgen en zorgen voor een betere aansluiting en maatschappelijke binding. Het bloed van een jongerenwerker gaat sneller stromen.

Het mocht echter zo zijn dat dit geschreven is door een adviesbureau dat ook gemeentes adviseert effectief en efficiënt om te gaan met problemen en geld.  Als ambtenaar zou ik het volgende lezen:

Kleine problemen kosten minder geld. Effectief problemen oplossen met bestaande middelen die al voor de transities onder gemeentelijk beleid vielen. En snelle aanmelding van jeugd die zorg nodig heeft. Een klassieke win win situatie.

Het bureau geeft ook aan instellingen advies. Als jeugdzorg instelling kan je lezen:

Kleine problemen waar we eerst zelf geld voor hadden schalen we af naar het jongerenwerk die lager is dan ons, dan besparen we, maar we laten ook wat grote problemen los die schalen ook we af. En we hoeven niet zo veel te doen want het jongerenwerk geeft ons de klanten die we niet bereiken op een presenteerblaadje.

De goede lezer heeft misschien in het begin al gelezen. De gemeente is verantwoordelijk voor de zorg van de jeugd. Hoe zit het met welzijn nu. Of is de gemeente niet meer verantwoordelijk voor het welzijn van de jeugd.

Ik leerde en geloof nog steeds dat een goed welzijn van de mens minder zorg kost. Maar ook dat meer zorg niet altijd een beter welzijn voor de mens inhoud.

Zit het jongerenwerk niet gevangen tussen zorg en welzijn en is de taak die men voor ons ziet niet ingezet met een te hoge ambitie.

Op dat congres van 11-9 uit het vorige artikel werd een stukje cijfers benoemt. 100 miljoen voor de zorg voor jeugd  t.o.v. 5 miljoen voor jeugd en jongerenwerk (omgeving Den Bosch) . 5% budget dus. Budget dat was bedoeld voor welzijn, niet 5% bedoeld voor zorg. Er wordt gesproken over 20% bezuiniging op de zorg in de transities. 20% minder middelen in ze zorg moet worden opgelost met 5% inzet jongerenwerk wat in essentie welzijnswerk is. Met het budget voor jongerenwerk ad 5 miljoen kunnen schijnbaar 20 miljoen besparen in een andere sector. Maar beseffen al die mensen dan niet dat we met die 5 miljoen vroeger, voor de transities mogelijk 20 miljoen bespaarde op de jeugdzorg. En dat het positioneren van jongerenwerk zonder aanvulling van budget geen besparing is van 20 miljoen maar zorgt voor het oplopen van kosten van 20 miljoen. dan hebben we het in totaal dus over 40 miljoen.

En toch blijf je als jongerenwerker gek, gek dat je het toch doet, doet voor die jongens en meiden. Want als de jongerenwerker het niet doet wie doet het dan nog?

Schrijf een reactie als je dat leuk vind.

Iedereen kan met jongeren werken maar dat maakt deze persoon nog geen jongerenwerker. 

Pas was ik op de conferentie over jongerenwerk in Den Bosch (11-9-17)

Daar was ruimte voor een mix van jongerenwerk en beleid in publiek en in workshops. Leuk om weer eens bij te zijn.

Maar nu een kleine maand verder krabbel ik me weer eens achter mijn oren. Er werd nog al wat gezegd en gesproken.  Over de waarde van het jongerenwerk, de rol en de functie en over het jongerenwerk in de verandering van de domeinen. Het is nog al wat. Op de dag zelf gooide ik al een bericht op Twitter: de jongerenwerker mag weer van alles doen…  wie weet nog wat jongerenwerk is? Al mijn trouwe volgers vielen over elkaar heen om de definitie van jongerenwerk te benadrukken en de discussie was nauwelijks te volgen. Tot ik knipperde met mijn ogen en besefte dat de reacties alleen maar een droom waren. De Tweet heb ik wel geschreven, en ik sta er nog steeds achter. Jongerenwerk lijkt te worden zoals de ambtenaar de onderzoeker of de zorgteams ons willen zien. Het NJI doet daar samen met de HvA en anderen natuurlijk ook  aan mee. Met onderzoeken, studies en zelfs een ring met kaartjes “11 tips voor jongerenwerkers” sleutels tot succesvolle ondersteuning van alle jongeren…

Dit schrijvende ligt deze voor me tussen mijn armen… Het NJI en Erasmus+ hebben het voor elkaar gekregen om jongerenwerk in 11 kleine kaartjes weg te schrijven, te samen nog niet eens 1 a4tje tekst. Mijn nekharen vallen spontaan uit, zover willen ze rechtop gaan staan, want het is helaas het toonbeeld van de staat van het vak waar voor mij zoveel meerwaarde zit. De beleidsambtenaren hebben nu 11 tips die ze aan de jongerenwerker kunnen geven, 11 tips die schijnbaar nodig zijn omdat dit geen gedachten goed is in het vak. 11 tips… ik voel me als Cultureel Maatschappelijk Vormer niet serieus genomen door 2 gerenommeerde instituties. Of is de langdurige afbraak van jongerenwerk door bezuinigingen iets waar ik graag mijn ogen voor sluit. Ik geloof helaas dat het een beetje van beide is…

Ook ik doe mee aan de discussie en schrijf zo nu en dan eens een bericht op deze site, omdat ik zoekende ben naar de manier om meer te kunnen doen dan lukt.  Maar 11 tips… 11 tips waarmee je succesvolle ondersteuning van alle jongeren kan realiseren.

Ik kan het niet laten om even tip 1 als uitgangspunt te nemen.

Tip 1: Zorg voor kerngegevens over de buurt: informeer jezelf door in gesprek te gaan met wijkregisseurs, wijkagenten, jongerenwerkers, wijkteams, huizen van de wijk, opbouwwerkers, oudergroepen en buurtinitiatieven.

Oké dan valt me het volgende op.

  • Kerngegevens zijn dus gesprekken (gekleurde informatie) en geen cijfers en onderzoeken.
  • Er zijn helaas jongerenwerkers die zich niet laten informeren door de wijkagent of opbouwwerker?  Als ik deze tip lees, schaam ik me kapot dat dit een tip moet zijn. Wat het inhoud is  dat er jongerenwerkers leven die de wijkagent of anderen dus niet zien als informatie bron.
  • Deze tip zegt ook: praat eerst met iedereen, dan pas met jeugd.. oké zo staat het er niet. Maar het netwerk is belangrijker dan de jongere geworden. De beperkte tijd die er is gaat dus voor een gedeelte in netwerken zitten. percentages worden helaas niet uitgedrukt, dat moeten de jongerenwerkers zelf maar bepalen.
  • Als klap op de vuurpijl staat er in deze tip dat ik als jongerenwerker met de jongerenwerker moet gaan praten.  (Het zijn dus geen tips voor jongerenwerkers maar tips voor mensen die met jongeren werken)

Straks is de jeugdzorg medewerker ook gewoon een jongerenwerker als naam dan, is de wijkteam medewerker ook jongerenwerker. Want hij/zij werkt met jongeren.

Ik hoop dat de partijen die nu dit soort tips ontwikkelen eens verder gaan kijken naar wat jongerenwerk zo anders maakt. Dat het niet een module kan zijn die je op je opleiding er even bij doet omdat je als student van 23 jaar je eigen wereld zo fantastisch vind.  Iedereen kan makkelijk jongerenwerker worden zou je nu denken, toch twijfel ik daar aan. Iedereen kan met jongeren werken maar dat maakt deze persoon nog geen jongerenwerker.

Natuurlijk is dit schrijven wat zwart/wit met een knipoog. kijk voor meer inhoudelijke informatie gewoon even op de website van het NJI, https://www.nji.nl/nl/Kennis/Dossier/Kinder-en-jongerenwerk/Werk-aan-kwaliteit/11-tips-voor-ondersteuning

Vooral even doorklikken op de links bij de tips.

Reacties zijn altijd meer dan welkom.

Problemen met wonen

Wat als je 18 jaar bent en je gedwongen wordt om je ouderlijk huis te moeten verlaten. En de enige echte rede zit in het feit dat er wordt gekort op het inkomen van de hoofdbewoner(s), de ouder/verzorger. Regelmatig  komen er vragen binnen van jongeren die 18 jaar zijn en niet meer thuis mogen wonen van hun ouder(s). De gevolgen zijn vaak groot.

Maar hoe komt het toch? waarom hebben we een situatie gecreëerd waarbij jongeren die 18 jaar zijn de dupe worden van beleid bedacht door mensen van vaak ouder dan 50 jaar, die opgegroeid zijn in een omgeving waar woonruimte minder schaars was dan nu het geval is.

Veel van de situaties hebben te maken met de nieuwe regels over kostendelersnorm. Waarbij de uitkering en/of bijstand worden berekend op basis van het inkomen van alle inwonenden. Dus ook die van de thuiswonende 18 jarige verdieners. In diverse gevallen moet de 18 jarige verdiener een groot gedeelte van zijn inkomen inbrengen in het gezin om de woonlasten te kunnen betalen. Op zich lijkt dat heel logisch want waarom kan je niet bijdrage met je inkomen in het huis waar je woont. Ook ik moest vroeger toen ik 18 werd kost en inwoning betalen omdat deze bijdrage nodig was. Dit geld kwam echter als “extra” binnen. Dus kon er een brood meer gekocht worden of de kast vervangen die al jaren kapot was. Of benzine voor de auto. Nu lijkt de situatie te ontstaan dat de betreffende families er niets mee opschieten en de kans bestaat dat het inkomen lager uitvalt dan bedoeld. Het vraag namelijk nog al wat van de jong volwassene aan inzicht, kennis en bereidheid om zuur verdiende centen te investeren in een soms bodemloze put. Dan is de keuze om weg te gaan uit huis, en zelfstandig te wonen een snelle keuze. Dan is de bodemloze put tenminste een “eigen” bodemloze put. Maar de samenleving is niet ingericht op grote hoeveelheden jongeren op de woningmarkt de woningmarkt is zeker in de randstad niet ingericht om grote groepen 18+ers een plek te geven. Ja als je goed verdient en een inkomen van 1500,- euro  per maand hebt, kan je een start maken en zijn er minder zorgen. maar we verwachten eigenlijk dat jongeren langer door studeren. Dan is de kans op een dergelijk inkomen niet reëel en is de kans ruim aanwezig dat zelfstandig wonen niet mogelijk is.

Mogen we van onze jongeren in deze samenleving wel verwachten dat ze op hun 18de jaar moeten mee betalen in een huishouden, omdat de overheid het inkomen van de ouder kort. Werken we dan niet zelf een situatie in de hand dat ouders hun kind op hun 18de jaar uithuis zetten, niet omdat ze het leuk vinden maar omdat het een enige optie lijkt. Gaan we niet te veel uit van de ideeën dat iedereen volwassen is op hun 18de jaar.  Veel jongeren die ik tegen kom zijn op hun 18de jaar nog even handig, tactisch, ondoordacht en impulsief als iemand van 16 jaar. Van iemand van 16 verwachten we ook niet dat deze op zichzelf kan wonen en voor zichzelf kan zorgen, waarom dan wel van iemand van 18 jaar.

De samenleving zou anders moeten worden ingericht willen we deze problemen oplossen met elkaar. We moeten de zorgen dat de grenzen van kostendelerschap pas ingezet kunnen worden als een jongere 23 jaar is. Dit geeft de ouders maar zeker ook de jongere de tijd om ook echt volwassen te worden, en te werken aan een toekomst.

Wat zijn volgens jou oplossingen voor deze soort problemen?

Mensen handel

En daar zit je dan, als jongerenwerker bij een bijeenkomst over mensenhandel, onder de indruk van het gezelschap, met gelukkig wat bekenden gezichten. Op het eerste gezicht lijkt mensenhandel niet iets voor het jongerenwerk maar meer wat voor opsporing van de politie en douane. Natuurlijk weet ik beter en kan putten uit mijn kennis en ervaring. Bij de inschrijving mocht je kiezen voor 2 “workshops” de enige die in de buurt komt van het vak jongerenwerk, komt dan bij jeugdprostitutie uit.

De introductie ging soepel, kort een rondje met wie we in de kring zaten, gelukkig een bond gezelschap van hulpverlening, zorg en politie. Dus basis ingrediënten voor een goede discussie. Maar deze bleef een beetje uit. Na het behandelen van wat basis informatie die vaak gaat over prostitutie in het algemeen, door naar de lastige gevallen, jonge meiden die eventueel onder dwang diensten verlenen. Waar liggen grenzen, waar zijn signalen en wat gebeurd en daarna. Als snel werd de loverboy problematiek benoemd door de groep, natuurlijk ook mensen handel. Er ontstaat er een beeld dat dit vaak gaat om allochtone mannen die meiden in kwetsbare posities misbruiken voor hun eigen doel. Vast niet zo bedoelt maar het gaf voor mij wel weer dat we snel in stereotype denken en er beelden ontstaan bij mensenhandel die niet altijd correct zijn. Om de discussie wat op gang te brengen vroeg ik hoe het zit met de prostitutie van de groep “mannen” omdat dit vaak buiten beeld blijft en een onderwerp is met een hoge taboe factor.  Hier kwam naar boven dat er een slecht beeld is van de problematiek rond deze groep. Tja, dat gebeurd wel maar buiten beeld, deze groep is moeilijk te vinden of komt minder voor uit.

Wat later begon het me toch bezig te houden, omdat het nog al wat is. Is er een blinde vlek of toch wat meer! Als er rond jeugdprostitutie een beeld is rond vrouwen maar niet van mannen, moeten we dan niet tot de conclusie komen dat wat we zien rond vrouwen, dit het topje van de ijsberg is. Dat we een groot deel niet in kaart kunnen brengen omdat we het gewoon niet weten. Het achter gesloten deuren plaats vind, en we de expertise missen om het zichtbaar te maken. Juist ook voor de groep die het het hardst nodig heeft.

Alles begint bij het signaleren, het samen brengen van signalen en daar conclusies uit trekken. Maar kunnen we dat wel, met onze gewoonte om in stereotype te denken, zaken te koppel aan elkaar die niet samen horen. Dat er helaas ook in justitie, zorg en hulpverleningsland veel mensen zijn die een allochtoon sneller als loverboy bestempelen dan dat ze dat met een autochtoon doen. Een vrouw snelle zien in de prostitutie dan een man. Dat het sneller mensenhandel is dan eigen keuze. Want eigenlijk kan je toch niet kiezen voor een baan als prostitué en is er van vrije keuze eigenlijk geen sprake.

Achteraf gezien ben ik eigenlijk wel tevreden, niet met de inhoud van de workshop maar met de inhoud van het gesprek en mijn eigen reflectie er op. Omdat ik wederom geleerd heb dat mijn ogen open staan wanneer veel anderen ze sluiten, dat mijn kijk op de samenleving inhoud dat ik weet dat er zoveel onder de radar gebeurd dat ik het ook gewoon maar mis heb, tot dat iemand de keuze maakt en verteld wat er aan de hand is. En ik het begrip heb om open te staan voor ieder verhaal dat iemand heeft, zonder vooroordeel, zonder oordeel. Wel met de opdracht een scheiding te maken tussen dader en slachtoffer, elk met hun eigen verhaal. In het jongerenwerk staat deze houding in mijn optiek voorop. Open staan voor andermans kijk op de wereld, begrip hebben voor keuzes van andere mensen en zien dat er in een probleem vaak veel meer laagjes zitten die inzicht geven in de complexiteit van de problematiek. Ogen open houden wanneer een ander weg kijkt en moeilijke thema’s altijd bespreekbaar maken.

 

 

 

Het mooie weer komt er aan.

Iedereen heeft het door, de zon schijnt en het wordt buiten weer gezellig.

Mensen werken in de tuin, gaan lekker naar het park of kiezen voor het strand.Ook jongeren gaan meer de straat op en worden zichtbaar in de wijk. Maar deze groep is anders, deze groep moet in het oog worden gehouden want jongeren in de buitenruimte zorgen voor overlast, rommel en criminaliteit.

een week of 2 terug stond er een artikel in de krant over jongeren die hangen in een park of winkelcentrum en het verschil daartussen in de kans om met criminialieteit in aanraking te komen.

Het bericht in de media geeft aan dat je beter in het winkelcentrum kan hangen dan het park.

Wat je echter ziet gebeuren als het gaat over jeugd overlast dat er snel wordt gepoogd de groep in een park te krijgen. Dan hebben veel mensen er minder last van en als jongeren wat herrie maken dan is de overlast beleving wat minder. Als jongerenwerker ben ik altijd aan het strijden dat jongeren ook in de buurt een eigen plek moeten hebben waar ze kunnen zijn. Niet hun eigen plek, maar een plek van de buurt. Want vaak zijn de jongeren waar het over gaat gewoon een bewoner uit de buurt. Wel een bewoner die graag buiten is als het avond is. Vaak niet met 2 of 3 tegelijk maar in groepjes van 5-8 personen.

Deze jongeren hebben vaak geen benul van de overlast die ze veroorzaken bij omwonende, uiteraard weten ze wel dat ze herrie kunnen maken, maar het is niet zo dat ze de hele nacht aan het schreeuwen zijn. Vaak wordt de oplossing gezocht in de makkelijke manier, jongeren veroorzaken overlast op plek A, dus proberen we een plek B te zoeken waar ze minder tot last zullen zijn. Gezien het feit dat plek B dus vaak een park is met minder toezicht en controle moeten we als jongerenwerker nog sterker de discussie aan gaan over de verplaatsing van groepen naar parken en afgelegen gebieden waar ze minder overlast geven maar mogelijk wel meer kans maken om negatief gedrag te ontwikkelen.

Op de website van http://www.evelienhoeben.com/ kan je de samenvatting vinden

De ingewikkelde relatie met de Jeugd en gezin teams.

De opzet van de JGT's is mooi, de theorie ook. Maar hoe maak je de samenwerking concreet en vruchtbaar in een verwikkeling van de regels rond het delen van informatie.

Ik ben zelf van mening dat je zorgen om het kind altijd mag delen, los van alle regels die er gelden. Dit is nodig om gezamelijk stappen te zetten in de goede richting. Maar hoe zit dat dat met je vertrouwens-relatie/ betrekkingsrelatie die je hebt.

In discussie met de mensen die werken in de JGT's en collega's zijn er 2 partijen die elk een eigen mening hebben en de zaak vanuit hun eigen positie bekijken. Daardoor heen gaat de regelgeving rond privacy van de klant. Zorgen om jeugd worden onvoldoende gedeeld door beide partijen. De keuze voor een casus overleg zou de oplossing kunnen zijn. En dan het liefst met de jongere en zijn ouders er bij. Maar in de praktijk gaat het toch anders, daar zie je dat delen van informatie vaak nodig is om een beeld te krijgen van waaruit handelingsperspectieven ontstaan die beter aan sluiten bij de problematiek. Jongeren en hun ouders kunnen als de beste de zaken kleuren met emotie, gevoel en verdraaiing van situaties in voordeel van zich zelf. Dit kan in de weg staan van een goed hulpverleningsplan.

De positie van jongerenwerk in deze teams is nu nog onvoldoende. Misschien wel door de schuld van het jongerenwerk zelf. Want waarom loopt een jongerenwerker de denkbeeldige deur van een JGT niet plat met signalen uit de wijk. Het lijkt simpel maar dat is het dus toch niet. Jongerenwerkers hebben net als veel jongeren slechte ervaringen met instellingen die hulp verlenen. De uitspraak, je doet zaken met Jan of Mohammed maar niet met de instelling is denk ik voor een deel daar ook ontstaan. Jongerenwerk is mensen werk en als werker weet je donders goed hoe kwetsbaar jou jongeren zijn. Deze jongere die bijna geen vertrouwen hebben in de maatschappij kan je niet zo maar even parkeren bij een zorgverlener, die de wereld bekijkt vanuit een ander perspectief.

Als jongerenwerker ben je nog niet geregistreerd in een beroepsregister, je kan makkelijker informatie delen van de jongeren waarmee je werk. Dit doe je natuurlijk zorgvuldig, met belang voor de jongere. Maar wat als de andere partij niet wil delen, dat is de verhouding scheef. En zal de jongerenwerker ook stoppen met het delen van informatie.

Ik ben benieuwd naar de ervaring van jongerenwerkers in het JGT. Ben jij of ken jij werkers die in het jeugd & gezin team werken vraag ze dan te reageren. Want samen kunnen we zoeken naar een formule die werkt.

 

gastlessen over Cyberpesten

Gastlessen geven is gaaf maar ook ingewikkeld als het over pesten gaat. Ik vraag nog wel eens aan de leerlingen om post-it briefjes te beschrijven, anoniem met wat ze denken en voelen. Hoewel het soms lijkt als of ze tijdens de les minder opletten duiken sommige hun eigen wereld in. Veiligheid in de de klas is essentieel als pesten bespreekbaar wordt gemaakt. Als er veel op de post-it’s terug komt is de klas niet veilig genoeg.