Mensen handel

      Geen reacties op Mensen handel

En daar zit je dan, als jongerenwerker bij een bijeenkomst over mensenhandel, onder de indruk van het gezelschap, met gelukkig wat bekenden gezichten. Op het eerste gezicht lijkt mensenhandel niet iets voor het jongerenwerk maar meer wat voor opsporing van de politie en douane. Natuurlijk weet ik beter en kan putten uit mijn kennis en ervaring. Bij de inschrijving mocht je kiezen voor 2 “workshops” de enige die in de buurt komt van het vak jongerenwerk, komt dan bij jeugdprostitutie uit.

De introductie ging soepel, kort een rondje met wie we in de kring zaten, gelukkig een bond gezelschap van hulpverlening, zorg en politie. Dus basis ingrediënten voor een goede discussie. Maar deze bleef een beetje uit. Na het behandelen van wat basis informatie die vaak gaat over prostitutie in het algemeen, door naar de lastige gevallen, jonge meiden die eventueel onder dwang diensten verlenen. Waar liggen grenzen, waar zijn signalen en wat gebeurd en daarna. Als snel werd de loverboy problematiek benoemd door de groep, natuurlijk ook mensen handel. Er ontstaat er een beeld dat dit vaak gaat om allochtone mannen die meiden in kwetsbare posities misbruiken voor hun eigen doel. Vast niet zo bedoelt maar het gaf voor mij wel weer dat we snel in stereotype denken en er beelden ontstaan bij mensenhandel die niet altijd correct zijn. Om de discussie wat op gang te brengen vroeg ik hoe het zit met de prostitutie van de groep “mannen” omdat dit vaak buiten beeld blijft en een onderwerp is met een hoge taboe factor.  Hier kwam naar boven dat er een slecht beeld is van de problematiek rond deze groep. Tja, dat gebeurd wel maar buiten beeld, deze groep is moeilijk te vinden of komt minder voor uit.

Wat later begon het me toch bezig te houden, omdat het nog al wat is. Is er een blinde vlek of toch wat meer! Als er rond jeugdprostitutie een beeld is rond vrouwen maar niet van mannen, moeten we dan niet tot de conclusie komen dat wat we zien rond vrouwen, dit het topje van de ijsberg is. Dat we een groot deel niet in kaart kunnen brengen omdat we het gewoon niet weten. Het achter gesloten deuren plaats vind, en we de expertise missen om het zichtbaar te maken. Juist ook voor de groep die het het hardst nodig heeft.

Alles begint bij het signaleren, het samen brengen van signalen en daar conclusies uit trekken. Maar kunnen we dat wel, met onze gewoonte om in stereotype te denken, zaken te koppel aan elkaar die niet samen horen. Dat er helaas ook in justitie, zorg en hulpverleningsland veel mensen zijn die een allochtoon sneller als loverboy bestempelen dan dat ze dat met een autochtoon doen. Een vrouw snelle zien in de prostitutie dan een man. Dat het sneller mensenhandel is dan eigen keuze. Want eigenlijk kan je toch niet kiezen voor een baan als prostitué en is er van vrije keuze eigenlijk geen sprake.

Achteraf gezien ben ik eigenlijk wel tevreden, niet met de inhoud van de workshop maar met de inhoud van het gesprek en mijn eigen reflectie er op. Omdat ik wederom geleerd heb dat mijn ogen open staan wanneer veel anderen ze sluiten, dat mijn kijk op de samenleving inhoud dat ik weet dat er zoveel onder de radar gebeurd dat ik het ook gewoon maar mis heb, tot dat iemand de keuze maakt en verteld wat er aan de hand is. En ik het begrip heb om open te staan voor ieder verhaal dat iemand heeft, zonder vooroordeel, zonder oordeel. Wel met de opdracht een scheiding te maken tussen dader en slachtoffer, elk met hun eigen verhaal. In het jongerenwerk staat deze houding in mijn optiek voorop. Open staan voor andermans kijk op de wereld, begrip hebben voor keuzes van andere mensen en zien dat er in een probleem vaak veel meer laagjes zitten die inzicht geven in de complexiteit van de problematiek. Ogen open houden wanneer een ander weg kijkt en moeilijke thema’s altijd bespreekbaar maken.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *